Powrót do klasycznych MMORPG zwykle nie wynika z samej nostalgii. Wielu graczy po prostu szuka świata, który nie zasypuje ekranem efektów, nie pędzi co minutę do kolejnego znacznika i pozwala naprawdę poczuć drogę od początkującej postaci do kogoś, kto zna mapę, rytm serwera i własny styl gry. W takim zestawieniu Faumonia i Wakfu stoją po dwóch stronach podobnej potrzeby, ale odpowiadają na nią w inny sposób, dlatego ich porównanie dobrze pokazuje, czego dziś szuka fan bardziej oldschoolowego MMO.
Faumonia i Wakfu jako dwa różne podejścia do klasycznego MMORPG
Faumonia i Wakfu można wrzucić do jednego worka tylko bardzo ogólnie, bo obie gry odwołują się do przygodowego grania w świecie fantasy i stawiają na wyraźny klimat. Na tym jednak podobieństwa szybko się kończą. Jedna ścieżka prowadzi w stronę bardziej surowego, spokojnego i klasycznie odczuwanego MMO 2D, druga w stronę bardziej systemowej, rozbudowanej i taktycznej formy zabawy.
Dla gracza ważne jest to, że nie chodzi tu o prosty werdykt, która gra wypada lepiej. Dużo sensowniejsze jest pytanie, w jakim nastroju chce się grać i jakiej przygody się szuka. Jeśli ktoś lubi czuć ciężar drogi, stopniowe oswajanie świata i bardziej bezpośredni kontakt z konwencją dawnych MMORPG, będzie patrzył na Faumonię inaczej niż osoba, którą bardziej pociąga wyraźna warstwa taktyczna i bardziej projektowany charakter rozgrywki znany z Wakfu.
Najważniejsze różnice między Faumonią a Wakfu w rytmie gry i odbiorze świata
Najbardziej odczuwalna różnica dotyczy samego rytmu przygody. Wakfu jest grą, która dość szybko pokazuje, że lubi systemy, zależności i planowanie ruchów, a walka ma tam bardziej uporządkowany, taktyczny charakter. Faumonia, patrząc szerzej jako projekt osadzony w tradycji 2D MMORPG, trafia raczej do osób, które wolą bardziej płynne zanurzenie w świecie i mniej odczuwalny podział między eksploracją, rozmową i starciem.
Inaczej działa też klimat świata. Wakfu ma własną, bardzo rozpoznawalną tożsamość wizualną i lekką stylizację, która dla jednych jest ogromnym atutem, a dla innych lekko oddala grę od bardziej surowego fantasy. Faumonia wpisuje się mocniej w potrzebę obcowania z czymś bliższym klasycznemu, pikselowemu lub oldschoolowemu wyobrażeniu przygody, gdzie ważniejsze od widowiska bywa samo poczucie obecności w świecie.
Styl walki również wpływa na to, jak odbiera się całą grę po kilku wieczorach, a nie tylko przez pierwszą godzinę. W Wakfu satysfakcja często wynika z dobrze rozegranej tury, rozsądnego ustawienia i znajomości mechanicznych zależności. W Faumonii większe znaczenie może mieć samo tempo wejścia w świat, odruchowość grania i przyjemność z obcowania z MMORPG, które nie próbuje być jednocześnie grą taktyczną, kolekcjonerską i widowiskowym spektaklem.
Różny jest także ciężar codziennej gry. Wakfu częściej daje poczucie uczestniczenia w większym, bardziej zorganizowanym modelu rozrywki, gdzie systemy są bardzo widoczne i mocno wpływają na odbiór całości. Faumonia lepiej pasuje do gracza, który ceni prostszy kontakt z grą i chce, by klimat, eksploracja oraz rozwój postaci nie były przytłoczone nadmiarem warstw projektowych.
Dlaczego gracze nadal wracają do takich światów?
Klasyczne MMORPG wracają regularnie do łask, bo oferują coś, czego często brakuje w bardziej nowoczesnych produkcjach, czyli poczucie drogi zamiast ciągu natychmiastowych nagród. Gracz nie dostaje wszystkiego od razu, tylko stopniowo oswaja przestrzeń, uczy się zagrożeń, zapamiętuje miasta i zaczyna odróżniać miejsca bez potrzeby ciągłego prowadzenia za rękę. Niezależnie od tego, czy bliżej mu do Faumonii, czy do Wakfu, zwykle chodzi o to samo pragnienie spokojniejszej przygody, która ma własny rytm i zostawia miejsce na zwykłe bycie w świecie.
Rozwój postaci i odkrywanie świata w dwóch różnych szkołach MMORPG
Rozwój postaci w takich grach zawsze mówi sporo o tym, do kogo naprawdę jest skierowana dana produkcja. Wakfu premiuje gracza, który lubi analizować, planować i traktować swoją postać trochę jak zestaw decyzji taktycznych rozpisanych na dłużej. Faumonia ma większą szansę trafić do osób, które wolą wzrost bardziej odczuwany przez codzienną obecność w świecie, przez powolne oswajanie zasad i przez satysfakcję z prostszego, bardziej namacalnego postępu.
Podobnie wygląda sprawa eksploracji. W Wakfu świat bywa odbierany przez filtr systemów i wyraźnie zaprojektowanych aktywności, co daje poczucie porządku, ale czasem odbiera odrobinę surowej tajemnicy. Faumonia lepiej wpisuje się w oczekiwania tych graczy, którzy chcą czuć lekką niepewność, potrzebę samodzielnego sprawdzania i klimat wędrówki, w której sama droga do celu ma znaczenie większe niż szybkie odhaczanie kolejnych etapów.
Społeczność, codzienność i tempo grania mają tu duże znaczenie
W MMORPG nie chodzi wyłącznie o mechanikę, bo równie ważne jest to, jak gra układa się w zwykły tydzień. Wakfu częściej przemawia do graczy, którzy lubią jasno zdefiniowane aktywności i chcą wiedzieć, po co logują się danego dnia. Faumonia z kolei może bardziej odpowiadać osobom, które cenią swobodniejsze tempo i lubią, gdy nawet krótsza sesja daje poczucie małej wyprawy, a nie wyłącznie realizacji konkretnego planu.
Na odbiór wpływa też społeczność, nawet jeśli nie mierzy się jej liczbami. W grach z oldschoolowym zacięciem ważne bywa to, czy gracze wymieniają się wiedzą, pamiętają miejsca, wspólnie oswajają trudniejsze fragmenty świata i budują atmosferę bardziej sąsiedzką niż turniejową. Pod tym względem porównanie Faumonii i Wakfu nie sprowadza się do skali, lecz do charakteru kontaktu z grą i z ludźmi, którzy ją współtworzą swoją obecnością.
Dla jakiego gracza Faumonia będzie ciekawsza, a dla jakiego lepiej zadziała Wakfu?
Jeśli ktoś lubi, gdy MMORPG od początku pokazuje wyraźną tożsamość systemową i daje pole do taktycznego myślenia, Wakfu ma bardzo mocny argument. To gra dla osób, które czerpią przyjemność z rozpisywania działań, rozumienia zależności i z poczucia, że każda decyzja w walce może mieć znaczenie. Taki styl nie każdemu odpowiada, ale dla odpowiedniego odbiorcy staje się źródłem dużej satysfakcji.
Faumonia będzie natomiast ciekawsza dla gracza, który szuka bardziej bezpośredniego kontaktu z konwencją klasycznego MMO i nie potrzebuje, by każda aktywność była obudowana silnie wyeksponowanym systemem. Taki odbiorca zwykle bardziej doceni klimat drogi, prostszy sposób zanurzenia się w świecie i to, że przygoda może rozwijać się spokojniej. Nie chodzi o mniejszą głębię, tylko o inny sposób jej odczuwania.
To rozróżnienie jest ważne także dlatego, że wiele osób szuka dziś gry na dłużej, ale niekoniecznie gry, która będzie wymagała ciągłego maksymalizowania postaci. Jedni odpoczywają przy bardziej taktycznym rytmie Wakfu, inni wolą usiąść wieczorem do świata, który pachnie dawnym MMORPG i nie próbuje co chwilę udowadniać, jak bardzo jest nowoczesny. Właśnie tutaj Faumonia ma szansę wybrzmieć najmocniej, bo działa bardziej przez atmosferę i spójność wrażeń niż przez widowiskowe deklaracje.
Co przyciąga do Faumonii bez robienia z niej reklamy
Faumonia może zainteresować przede wszystkim tym, że wpisuje się w niszę graczy zmęczonych przesadnie projektowanym MMO. Dla części odbiorców samo to, że gra celuje w bardziej klasyczne odczucie przygody, jest wartością większą niż rozbudowane listy atrakcji. Jeśli ktoś porównuje Faumonię z Wakfu, zwykle nie szuka kopii tej drugiej gry, lecz alternatywy o spokojniejszym pulsie i bardziej oldschoolowym charakterze.
Warto patrzeć na Faumonię właśnie jako na propozycję dla konkretnego typu gracza, a nie jako odpowiedź dla każdego. Nie trzeba od razu zakładać wielkich przewag, by zobaczyć jej sens w takim zestawieniu. Jeżeli liczy się bardziej klasyczny klimat MMORPG 2D i chęć sprawdzenia projektu, który stawia na inny rodzaj przygody niż Wakfu, dobrze po prostu zajrzeć na stronę główną i samemu wyczuć kierunek tej gry.
Sprawdź świat Faumonia.pl.
W starciu Faumonia vs Wakfu najważniejsze okazuje się nie tempo zmian, lecz styl przeżywania przygody
Porównanie Faumonii i Wakfu dobrze pokazuje, że fan klasycznego MMORPG nie zawsze szuka tego samego pod innymi nazwami. Czasem chce bardziej taktycznego systemu i wyraźniej zarysowanych mechanik, a czasem świata, który pozwala pobyć w nim ciszej, wolniej i bliżej dawnych przyzwyczajeń. Dlatego odpowiedź na pytanie, która z tych gier ma większy sens, zależy głównie od tego, czy ważniejsza jest strategiczna forma przygody, czy oldschoolowy klimat wędrówki, który nie spieszy się z odsłanianiem wszystkiego naraz.
